Wat doe je met de luxe uren?

Stel je bent eigenaar van een bedrijf of organisatie met meerdere medewerkers. Allemaal mensen die heel goed zijn in dat wat ze het liefste doen en dus experts in hun functie. De één doet de administratie, een ander neemt personeel aan en doet de functioneringsgesprekken, nog een ander is de manager van het geheel en dan heb je ook nog een stel verkopers en uitvoerenden.

Het gaat dusdanig goed dat je inmiddels met een vaste groep mensen werkt met contracten voor een x aantal uren per week. De één werkt iets minder dan de ander, maar over het algemeen weet je precies wat je maandelijks kwijt bent aan loonkosten. Het gaat goed met het bedrijf en iedereen weet wat hij/zij moet doen. De medewerkers ontwikkelen zich en het is zeer aannemelijk dat ze naar verloop van tijd dezelfde hoeveelheid werk in aanzienlijk minder tijd af hebben. In vakjargon heet dat ervaring. Ze worden er handiger in, zien betere oplossingen en ze besparen daarmee tijd.

 

Fantastisch, maar levert ook een probleem op.
Hoe ga je om met de vrij gekomen tijd? Geef je de mensen extra werk, geef je ze vrij of heb je een andere invulling voor deze krachten. Als je ze opzadelt met extra werk, is het niet onaannemelijk en logisch dat ze gaan vragen om een bonus of extra salaris. Bovendien gaat de afdeling verkoop steigeren, want die moeten meer verkopen en dus harder werken. Geef je ze vrij, dan krijg je scheve gezichten binnen het bedrijf. Waarom hij wel en ik niet? Nee, het invullen van luxe uren is nog niet zo eenvoudig als dat het lijkt. Alhoewel?

Wat als we de situatie eens vanuit een idealistisch plaatje bekijken?
Wat als we in een wereld leven en we open en eerlijk met elkaar samenwerken? Wat als Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen niet alleen een loze kreet is om meer geld te genereren, maar dat er ook daadwerkelijk invulling aan wordt gegeven?

 

Er zijn in ons land zoveel organisaties die zich belangeloos inzetten voor het welzijn van mensen. Die zich inzetten om een mooiere samenleving te creëren. Die zich inzetten om mensen met elkaar in contact te brengen. Die zich inzetten om de buurt leefbaarder te maken. Die zich inzetten voor het grotere geheel, zonder daar iets voor terug te vragen. En Al deze organisaties hebben twee dingen met elkaar gemeen.

1. Het zijn doeners in plaats van vragers.
Deze organisaties voelen zich bezwaard om tien euro sponsoring te vragen als vrijwillige bijdrage dat wat ze doen. Laat staan honderd euro. Veel liever helpen ze en werken ze naar het eindresultaat. De glimlach van de betrokkene.

2. Deze organisaties zijn allemaal op zoek naar hulp.
Hulp in de vorm van het plaatsen van Facebookberichten, het schilderen van een hekje, het ondersteunen van de administratie, het rondleiden van bezoekers, het assisteren als verkeersregelaar, het onderhouden van een website, het promoten van de activiteiten, thee en koffie schenken op de open dag enzovoort enzovoort.

Stel je bent eigenaar van een bedrijf of organisatie met meerdere medewerkers. Een medewerker zou het zomaar als erg prettig en motiverend kunnen ervaren als hij/zij in werkgevers tijd en dus op kosten van de baas een bijdrage kan en mag leveren aan een lokaal doel. Niet structureel, maar alleen ten tijde van luxe uren. Inspirerend voor de medewerker en een signaal naar je relaties: “Kijk! Zo doen wij het. Goed voorbeeld doet goed volgen, toch?”

Money does not make the world go round. People do!

 


Wil je reageren op dit artikel doe dat dan vooral op één van mijn social media kanalen.
Wil je iets persoonlijks met me delen stuur dan je bericht naar dennis@schomaker.nu



Mag niet klagen! - Dennis Schomaker -
Mag niet klagen! - Dennis Schomaker -

Dennis als Spreker

Wil je mij een keer live aan het werk zien? Wil je je bedrijf een keer wakker schudden? Zoek je een spreker voor je evenement? Wil je mij beleven? Dat kan. Klik hier en neem contact op.