· 

Hagel of losse flodders?

Ja, we hebben even iets te analyseren. Het Eurovisie Songfestival van dit jaar is namelijk alweer geschiedenis. Er waren nogal wat incidentjes, zoals een meneer die zijn mening even wilde geven in een onverstaanbare taal op het moment dat de zangeres van Engeland net haar volgende couplet in wilde zetten. Verder was het teleurstellende resultaat van Waylon en een fantastische winnares die werd vergeleken met een kip. 


Die man die de microfoon afpakte sla ik even over. Ik hou het graag dicht bij huis en dan kom ik uit bij Waylon. Allereerst kan ik zeggen dat ik niets met artiestennamen heb. Wie dat ooit heeft verzonnen moet wel een hele slechte familiegeschiedenis hebben gehad. Willem Bijkerk is zijn echte naam. Heerlijk oerhollandse en doet niets af aan zijn zangkwaliteiten. Waylon Jennings was zijn idool en daarom gaat hij door het leven als Waylon.

Ooit was Hans van Breukelen mijn idool. Ik had zelfs ook het lelijkste keepers shirt aller tijden dat hij ook had. Maar om nu verder door het leven te gaan als ‘Hans’ vind ik raar. Maar goed, dat is een hele andere discussie. Ik kom uit de periode dat een bal door de benen nog gewoon een ‘tunnel’ werd genoemd. Inmiddels is dat ook via het ‘poortje’ vermoderniseerd tot ‘panna’. Ik snap er niets van, maar accepteer het zoals het is.


Ik dwaal af. Terug naar Willem, of moet ik je Waylon noemen. Nou ja, als je mij maar geen Hans noemt vind ik het goed.


Waylon kan zingen. Eerlijk is eerlijk. Alleen was ik na zijn duizendste optreden in RTL Late Night wel een beetje klaar met zijn muzieklessen. En dus is het moeilijk om een onafhankelijk oordeel te geven op zijn optreden. Volgens de kenners was het een echte countrymuziek. Volgens de grootste kenner die ik ken, Schomaker sr, is countrymuziek niet bedoeld voor versterkers en drumstellen. Echte countrymuziek speel je akoestisch. Waarvan akte. Ondanks dat, was het best een aardig optreden. Hij zong zuiver en dat lukte lang niet iedereen die was uitgenodigd voor deze finale. 


Het internationale publiek (inclusief de vakjury) beloonde zijn optreden met de achttiende plaats. Prima, niks meer aan doen, strik er om en terug naar de feesttenten van het komende festivalseizoen. 


De winnares van het festival, de Israëlische Netta, werd vooraf en achteraf, door veel mensen en ook door Waylon vergeleken met een kip. Omdat ze in haar liedje kippengeluiden maakt en een korte versie van de vogeltjesdans er aan toevoegde. 


Over smaak valt niet te twisten en ik ga ook zeker niet zeggen dat ik een cd van haar ga kopen of, zoals het tegenwoordig gaat, een nummer van haar ga downloaden. Maar deze mevrouw heeft het fantastisch gedaan en haar overwinning komt niet zomaar uit de lucht vallen. Het is duidelijk dat er in Israel echt veel meer gebeurd dan met in het journaal wil doen geloven. In Israel zijn verstandige mensen bezig met het organiseren van een route naar de overwinning, in plaats van het sturen van een leuke zanger met een dito liedje. Waar in Nederland vijf nummers worden gepresenteerd, het publiek mag stemmen en de zanger vervolgens iets anders kiest, denken ze er in Israel over na en komen ze met een fantastische verkoopformule.


De kracht van de Israëlische liedje is niet het nummer of de zangeres, maar het hele pakket. Ik ga proberen om dit te duidelijk te maken.


Het afgelopen jaar heeft iedereen over de hele wereld kennis genomen van het feit dat er mensen zijn die zich onheus bejegend voelen door door andere mensen. Sommigen hebben een tik op de kont gehad en anderen zijn echt slachtoffer van een ernstig zedendelict. Daarnaast hebben we allemaal kennis genomen van het feit dat er mensen zijn die worden gepest. De feiten liggen er en we zijn het er allemaal over eens dat het niet goed is en dat het moet stoppen. Dit kan niet langer. Via de social media werd de traditionele media geactiveerd en het ene na het andere gruwelijke verhaal kwam naar voren. 


In Israel was dat waarschijnlijk niet anders en ook zangeres Netta heeft een verleden op dat gebied. Zo werd ze in haar jeugd gepest en heeft daar jaren mee geworsteld. Nu is ze zangeres en wil ze graag laten zien dat ze meer is dan dat kleine dikke trolletje. Het lukt haar goed. Ze timmert aan de weg en via diverse bandjes besluit ze mee te doen aan een talentenjacht op tv. Ze wordt landelijk bekend en dat is het moment dat de lokale Daniel Dekkers met haar in gesprek gaan. Ze willen meer van haar weten. Wie is die gekke verschijning en wat is haar achtergrond? Er volgen meerdere gesprekken en ze blijken een duidelijke gezamenlijke visie te vormen. De coördinator wilde een verhaal in plaats van een liedje brengen en Netta heeft dat verhaal. Ze past in het plaatje en ze gaan aan de slag.


De boodschap die ze willen uitdragen is dat iedere vrouw er toe doet. Ongeacht wat je hebt mee gemaakt en wie dat leed heeft veroorzaakt. Je doet er toe en kijk positief vooruit. Gebruik je vrouwelijke kracht.


Dat is de boodschap die verteld moet worden via muziek. En wat is er dan een geschikter podium dan het Eurovisiesongfestival. Een festival dat door nagenoeg iedereen die ook maar iets met de maatschappelijke discussies te maken heeft ziet. Het songfestival omarmd mensen als Netta. Nog even een goede verhaallijn met een catchy melodie in elkaar zetten en het is bijna een garantie tot succes. 


Volgens Waylon heeft het podium van het Eurovisiesongfestival nog steeds te maken met rariteiten. Iemand die een kip nadoet wint deze editie en twee jaar geleden was het een vrouw met een baard. Hij gelooft in de muziek en is voorvechter van goede muziek op dit mondiale podium. Bovendien gaf hij in een ander interview aan dat een groot gedeelte van het publiek hem niet begrijpt. Ik vat al zijn opmerkingen samen als misplaatste arrogantie en duidelijk niet op de hoogte van wat er nodig is om hoog te scoren bij het groot internationaal publiek. 

Waylon is een goede zanger en een topartiest in zijn nichemarkt, maar het Eurovisiesongfestival is geen niche. Bij het Eurovisiesongfestival wint degene die het beste de actualiteit weet te vertolken. Ieder jaar opnieuw.


Waylon trapt in de valkuil van ieder bedrijf. Hij maakt wat hij wil maken, in plaats van dat te maken wat het publiek van hem wil horen.

Als je niet weet wat je publiek wil horen schiet je met losse flodders in plaats van met hagel.


Wil je reageren op dit artikel doe dat dan vooral op één van mijn social media kanalen.
Wil je iets persoonlijks met me delen stuur dan je bericht naar dennis@schomaker.nu

Delen mag!



KoffieBoonus

Je waardeert mijn inspanningen en mijn blogs en gunt me een kop koffie. Dankzij dat kopje koffie krijg ik ruimte om geïnspireert te werken aan nieuwe aansprekende blogs en verhalen.

€ 2,50