· 

Lekker op weg en hartstikke fit …. nou ja, bijna dan.

Vorige week heb ik een rustpauze aangekondigd. Een noodzakelijke rustpauze, omdat mijn achillespezen en ik niet helemaal op één lijn zaten. Ik heb mezelf beloofd dat ik twee weken niet zou lopen. Nu ben ik een week verder en ben ik overtuigt van het feit dat de beslissing goed is geweest. Langzaam maar zeker lukt het me weer om zonder gebreken de trap op en af te lopen op ieder tijdstip van de dag. Dat was vorige week nog wel even anders. Door de pijn die ik voelde bij iedere stap was normaal functioneren niet mogelijk. Inmiddels gaat dat weer goed en ziet niemand aan me dat mijn blessure een beperking is. Gisteren heb ik honderd kilometer gefietst en dat vonden mijn pezen prima. De belasting is dan minder en als je maar gewoon doortrapt kom je vanzelf weer thuis. Nog een week rust en dan hoop ik dat ik weer wat kan gaan hardlopen. Inmiddels ben ik er wel van overtuigd dat ik dat gewoon leuker vind dan fietsen.

Het avontuur dat ik op 6 augustus 2017 ben aangegaan is fantastisch. Ik wil testen of het mogelijk is om in een jaar van 0 naar marathonniveau te trainen. Of dat lukt, kan ik nu nog niet beantwoorden. De kans is groot dat ik meer tijd nodig zal hebben en misschien is mijn eerste marathon in 2019 in plaats van 2018. Maar het kan ook zomaar zijn dat ik ergens in het najaar van 2018 aan de start verschijn en mezelf verbaas. Want dat zal het zeker zijn. Als ik dit jaar nog een marathon loop is dat een wonder. Mijn hoofd wil wel en kan het ook, maar mijn lichaam heeft waarschijnlijk meer tijd nodig. De marathon zal ik lopen. Dat is zeker, maar het is te vroeg om me nu al in te schrijven. Daarvoor moet ik nog wel wat stappen maken. Maar de beslissing om dit traject in te gaan heeft me al veel gebracht. Ik voel me hartstikke fit, ben weer scherp als een mes, kan de hele wereld aan en genieten het leven. Alleen dat is al een overwinning op zich. 

Het is ook geen vraag óf ik de marathon ga halen, maar het is alleen even afwachten wanneer dat gaat lukken. Want als ik mijn eerste marathon heb gelopen, liggen de volgende doelen alweer klaar. Waaronder een tweede en een derde marathon. Te makkelijk en te voor de hand liggend natuurlijk. Maar het is wel zo. Ik stop niet als ik mijn marathon heb gehaald. Dat is het moment om even te genieten en door te trainen naar een volgend op dit moment onbereikbaar doel. 

Ultralopen

Ik ben sinds een tijdje gefascineerd door het fenomeen ultralopen. Mannen en vrouwen die zonder blikken of blozen vijftig kilometer of meer lopen als training. Onwaarschijnlijk mooi lijkt me dat. Helemaal in je eigen automatische piloot komen en je afsluiten van alles wat er in de wereld gebeurd. Gewoon lopen en verder niets. Fantastisch. Dat is wat ik wil. En als ik dan een evenement uitzoek die ik absoluut één keer in mijn leven wil doen, dan is het zonder twijfel de Elfstedentocht. Een ultraloopevenement verdeeld over twee dagen met een afstand van 235 kilometer. Dat hoeft niet volgend jaar of dat jaar er op. Dat mag ook over tien of vijftien jaar, maar dat wil ik absoluut een keer doen. Dit jaar fiets ik dat kolere eind voor de derde keer. Dan is het ook mooi geweest. Drie fietskruisjes is een mooi aantal, maar daar moet ooit een hardloopkruisje bij.

Eerst deze week maar even afwachten of mijn achillespees weer helemaal doet wat ik van hem vraag en dan begin ik volgende week gewoon weer net als altijd met de eerste meters. Langzaam maar zeker werken naar het ultieme doel.


Wil je reageren op dit artikel doe dat dan vooral op één van mijn social media kanalen.
Wil je iets persoonlijks met me delen stuur dan je bericht naar dennis@schomaker.nu

Delen mag!



KoffieBoonus

Je waardeert mijn inspanningen en mijn blogs en gunt me een kop koffie. Dankzij dat kopje koffie krijg ik ruimte om geïnspireert te werken aan nieuwe aansprekende blogs en verhalen.

€ 2,50