· 

Nederland maakt de volgende generatie nog ongelukkiger dan de millenials

Millenials, je kent ze wel. De mensen die geboren zijn aan de start van de digitalisering. Ze zijn de eerste generatie die om moest leren gaan met smartphones, computers en internet in alle mogelijke vormen. Millenials hadden geen voorbeelden zoals de generaties daarvoor dat wel hadden. Was het leven voor hen ook maar zo eenvoudig. Ouders werkten op het land of in de fabriek en de kinderen gingen dat doen omdat hun voorbeelden dat ook deden. Zo niet bij de Millenials. Ouders werkten in de fabriek of op het land, maar kinderen moesten naar school, waar ze werden geconfronteerd met de digitalisering en waar ze werden klaar gestoomd voor de kenniseconomie. Ouders konden niet helpen, want die snapten er de ballen van. De verwachting van de maatschappij dat de Millenials de wereld gingen redden had desastreuze gevolgen voor een gedeelte van deze groep. De druk, de spanning, de stress en de verwachtingen werden teveel en een burnout lag niet alleen op de loer maar sloeg ook toe.

En dan nu de nieuwe generatie. 

We helpen ze naar de verdommenis! Ik zeg 'we' omdat we de beleidsbepalers zelf kiezen en dus verantwoordelijk zijn. Maar het beleid is verschrikkelijk. Het leerlingvolgsysteem dat op basisscholen wordt gehanteerd is een drama voor het kind en de leerkracht. Het levert stress op voor alle partijen. We brengen kleuters die nog nauwelijks kunnen lopen naar de voorschool. We schaffen handvaardigheid, tekenen, vrij spelen en sport af omdat we de kinderen van de onderwijsinspectie minimaal op Havo niveau moeten afleveren. We stoppen ze vol met informatie waar ze geen reet aan hebben en daar beginnen we al mee op een leeftijd waar ze later totaal geen herinneringen aan hebben. Als onze schatjes dan thuis komen van school, brengen we ze naar een sportvereniging. Niet om lekker te ontspannen, maar om te leren. Het streven is om het beste uit jezelf te halen en daar moet je iets voor over hebben. Het is niet eenvoudig om de nieuwe Messi te worden. Daar moet je iets voor doen. Plezier is ondergeschikt aan de prestatie.

Bij Humberto Tan zit de vader van Fleur (12 jaar, overspannen en leerling in vwo2) en haar Haptotherapeut. De vader van vier dochters is niet een man die zijn dochter pusht, maar verwacht dat zijn dochter door dendert en de vwo in no time afmaakt. Hij is trots, mag ook, maar hij heeft wat mij betreft toch ook een beetje de schijn tegen. De mevrouw die zich therapeut noemt geeft aan dat kinderen niet meer buiten spelen, terwijl het juist zo belangrijk is. Rennen, tikkertje en bomenklimmen wordt volgens haar niet meer gedaan in ons land. Ik heb trouwens een ander beeld van ons land als ik hier buiten schooltijden het veldje in de wijk op kijk, maar goed. Het Nederland van RTL Late Night en deze therapeut beperkt zich tot die stinksteden in het westen van het land. Nee, zegt de therapeut, we moeten op zoek naar alternatieven voor het oud Hollandse buitenspelen dat dezelfde ontspanning geeft. Ik val van mijn stoel en ben vanaf nu officieel bang voor de toekomst van ons land en de nieuwe generatie.

Wat een gezever, wat een gelul. Bullshit.


Als ik even mijn mening mag ventileren? Volgens mij moeten we beginnen met het bedenken van een traditioneel systeem. Kinderen gaan naar school als ze vier zijn. Lekker spelen. Omgaan met andere kinderen. Samen spelen. Dat soort dingen. Ze krijgen op de basisschool, de basis van het leven geleerd. Inclusief bewegen, knutselen en tekenen. Ook wordt er onderwezen in samenwerken, hiërarchie en sociale vaardigheden. Daarbij is het van ondergeschikt belang wat het eindresultaat is. Het maakt niet uit of de basisschool Lbo of Atheneum kinderen aflevert. Iedereen kan en mag leren op zijn eigen niveau. De kenniseconomie kennen we nu wel. Er is verschrikkelijk veel kennis, maar geen mensen die het uit kunnen voeren. Er is en groot tekort aan handjes.


Kinderen ontwikkelen zichzelf op een voor hen passend niveau. De leergierigen gaan de kenniseconomie in en de minder leergierigen maken andere keuzes. Maar ook die keuzes hebben we nodig om tot een evenwichtige samenleving te komen.

Als je kinderen laat functioneren op het eigen niveau, krijg je leuke kinderen, met een prima toekomst. Plezier in leren, plezier de dingen die ze doen, plezier in de sport. Plezier. 

Winnen is mooi, maar als je geen plezier hebt, zul je nooit winnen. Dat schijnt er bij heel veel mensen maar niet in te willen.

9-jarige kampt met burn-out:

Steeds meer kinderen kampen al op jonge leeftijd met burn-out verschijnselen. Zo ook Hans' dochter Fleur, die al op haar negende overspannen raakte.


Dit blog is ook te beluisteren als Podcast in iTunes en Soundcloud.

(Zoeken naar Connect met Dennis)


Wil je reageren op dit artikel doe dat dan vooral op één van mijn social media kanalen.
Wil je iets persoonlijks met me delen stuur dan je bericht naar dennis@schomaker.nu

Delen mag!



KoffieBoonus

Je waardeert mijn inspanningen en mijn blogs en gunt me een kop koffie. Dankzij dat kopje koffie krijg ik ruimte om geïnspireert te werken aan nieuwe aansprekende blogs en verhalen.

viruele koffie

€ 2,50